در بسیاری از نقاط، مسیرهای تردد فاقد آسفالت مناسب هستند؛ معابر و خیابان‌هایی که خاکی‌اند و زیرساخت‌های لازم برای عبور و مرور ایمن و راحت را ندارند. این وضعیت، رانندگان را مجبور می‌کند تا به دنبال مسیرهای جایگزین و با کیفیت‌تر بگردند.
نبود آسفالت در مسیرهای ارتباطی از کوچه‌ها و محلات تا خیابان‌های اصلی، مشکلات زیادی را به همراه دارد. این مشکلات به ویژه در فصول بارندگی تشدید می‌شوند، زیرا گل و لای حاصل از باران، عبور و مرور را برای دانش‌آموزان و سایر افرادی که ناچارند روزانه از این مسیرها استفاده کنند، دشوار می‌سازد.
کیفیت تردد و سطح خدمات باید متناسب با نیازهای مناطق مختلف توسعه یابد. به عنوان مثال، کشاورزان مناطق روستایی برای عرضه محصولات خود به شهر و بازار، نیازمند مسیرهای هموار و آسفالته هستند. این امر نه تنها به تسهیل حمل و نقل کمک می‌کند، بلکه در کاهش هزینه‌ها و افزایش بهره‌وری نیز مؤثر است.
جاده‌های خاکی در نگاه اول ممکن است تنها یک مشکل عمرانی به نظر برسند، اما تأثیرات آن‌ها بر زندگی روزمره مردم بسیار گسترده‌تر است. گرد و غبار ناشی از تردد وسایل نقلیه، دشواری رفت و آمد در روزهای بارانی، فرسودگی خودروها، افزایش هزینه‌های حمل و نقل و محدود شدن دسترسی به خدمات عمومی، تنها بخشی از پیامدهای منفی است که ساکنان این مناطق با آن دست و پنجه نرم می‌کنند.
عدالت عمرانی به این معناست که همان‌قدر که به زیباسازی و بهسازی معابر اصلی اهمیت می‌دهیم، به کوچه‌هایی که کودکان از آن عبور جالب فا می‌کنند و جاده‌هایی که روستاها را به شهرها متصل می‌کنند نیز توجه کنیم. گاهی یک اقدام به ظاهر ساده مانند آسفالت کردن یک مسیر خاکی، می‌تواند تأثیر مستقیم و ملموسی بر بهبود کیفیت زندگی صدها خانواده داشته باشد و سهم مهمی در توسعه پایدار ایفا کند.